من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه             صدبار تو راگفتم کم خور دوسه پیمانه

در شهر یکی کس را هوشیار نمی بینم            هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می          زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه

 ای لولی بربط زن تو مستتری یا من                ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد              در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

ون کشتی بی‌لنگر کژ می‌شد و مژ می‌شد       وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان        نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل                  نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه

گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت       گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

من بی‌دل و دستارم در خانه خمارم                 یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه